Om dit paradijs van tweedehands design te bereiken moet je een afspraak op zak hebben, zonder angst een industrieterrein in L’Hospitalet de Llobregat oversteken en door een deur duwen die niets aankondigt. Maar achter deze onopvallende ingang gaat Brutus de Gaper schuil, een hangar van 1700 vierkante meter die waarschijnlijk het grootste vintage warenhuis van Spanje is en die een soort ” cultprops service” is geworden voor het audiovisuele sterrensysteem en de meest selecte klantenkring in Barcelona.
Deze immense, stille ruimte is geen gewone winkel; het is een tijdmachine zonder winkelbedienden of aanstellerij. Italiaanse fauteuils uit de jaren 60, Duitse bureaulampen uit de jaren 70 en Deense dressoirs die geschiedenis ademen en naar oud hout ruiken staan hier opgestapeld. Allemaal met het patina van de tijd, geen kopieën.
Een uit de hand gelopen hobby
Achter dit project zit Niels Jansen, een Nederlander die samen met Ron Van Melick het bedrijfsleven achter zich liet om tien jaar geleden Brutus de Gaper op te richten. In verschillende verslagen omschrijft hij dit bedrijf als een uit de hand gelopen hobby. Het bedrijf opereert op twee snelheden, met een balans tussen de verkoop en verhuur van onderdelen.
In de verkoop is de klantenkring gevarieerd, maar er is een expat profiel (veel Amerikanen) en, recentelijk, een onverwachte Chinese klant met exquise smaak. De andere grote long is echter de audiovisuele industrie. Grote producties, zoals de Netflix-serie Assault on the Central Bank, zijn hier langsgekomen om historische settings na te spelen, van kantoren uit de jaren 70 met hun originele bureaus en lampen, tot kamers die eruit zien alsof ze uit een archief zijn gehaald.
Toegang alleen op afspraak
De criteria van Brutus de Gaper zijn net zo streng als die van een verzamelaar: alleen originele stukken die niet meer in productie zijn worden toegelaten. De koopwaar arriveert één keer per jaar in Barcelona, in een grote vrachtwagen volgeladen vanuit Nederland, België, Duitsland en Scandinavië. Zoals Jansen uitlegde aan Idealista/News, is de voorraad hun grootste verzekering. Het is een constant werk van curatie, waarbij elk stuk zorgvuldig wordt gecontroleerd en in zijn oude glorie wordt hersteld.
Hoewel de voorraad enorm is, is dit geen winkel voor de verkoop. Hoewel de mythe dat “tweedehands goedkoop moet zijn” nog steeds aanwezig is in de Spaanse mentaliteit, hebben de stukken hier een historische en designwaarde waar voor betaald wordt. Een vloerlamp kan zo’n 300-400 euro kosten, terwijl een tafel kan oplopen tot 1.500 euro. Jansen is echter optimistisch dat de generatie van 30-40 begint te begrijpen dat vintage van hoge kwaliteit een investering is en geen koopje.
Brutus de Gaper, waarvan de naam een combinatie is van de naam van een zoon die Jansen niet heeft gegeven(Brutus) en het symbool van de Nederlandse apotheken(de Gaper), is een bedrijf met gesloten deuren. Er zijn geen indringende sociale netwerken of ongefilterde bezoeken. De afspraak is geen gebaar van snobisme, maar van bescherming: van de ruimte, van het product en van het menselijke ritme dat de Nederlander in stand wil houden. “Als dit de Ikea van de aanstellerij wordt, ga ik weg,” zegt hij.
Helaas heeft dit toevluchtsoord, zoals vaak het geval is in de veranderende stedelijke geografie van Barcelona en omgeving, een vervaldatum. De stedelijke toekomst van L’Hospitalet zal het pakhuis waarschijnlijk dwingen om te verhuizen. Ze overwegen Terrassa of Sabadell, hoewel ze liever dicht bij Barcelona blijven.