Op haar 100ste houdt Montserrat Torrent haar carrière als organiste levend en blijft ze concerten geven. Thuis begint ze haar dag om vijf of zeven uur ’s ochtends achter de toetsen van haar eigen orgel. Op dat tijdstip, legt ze uit, zet ze de motor van het orgel niet aan, om te voorkomen dat de buren het horen en haar uit de woongemeenschap zetten.
Haar dagelijkse routine is strak en heel constant. Nadat ze vroeg is opgestaan voor haar eerste oefensessie, ontbijt ze, doucht ze en gaat ze weer oefenen. Om twaalf uur ’s middags neemt ze even pauze om samen met haar huishoudster te eten, iets waar ze amper tien minuten aan besteedt. Na een dutje, dat ze als verplicht beschouwt, gaat ze nog een uurtje verder met oefenen.
De drijfveer achter haar passie voor het spelen
Torrent gaat pragmatisch om met de moeilijkheden van haar leeftijd. Als haar familie vraagt hoe het met haar gaat, antwoordt ze eerlijk dat je op je honderdste altijd wel ergens pijn hebt en je je nooit helemaal top kunt voelen. Bovendien lijdt ze aan doofheid, wat een voortdurende uitdaging vormt bij het instuderen van nieuwe stukken en vaak tot discussies met haar artsen leidt. Toch zegt ze dat het enthousiasme om te blijven spelen zo’n krachtige drijfveer is dat ze „geen vitamines of andere hulpmiddelen“ nodig heeft.
Pionier op het orgel en liefhebber van de zee
In het begin van haar carrière was een vrouwelijke organiste op lokaal niveau nog een zeldzaamheid, in tegenstelling tot andere plaatsen zoals Frankrijk of Engeland, waar dat al heel gewoon was. Een van de momenten uit haar carrière waar ze met de meeste emotie aan terugdenkt, is de inwijding van het orgel in de Sant Felip Neri-kerk, een mijlpaal waar ze zo naar verlangde dat ze op een gegeven moment dacht dat het nooit zou gebeuren.
Naast klassieke orgelmuziek heeft Torrent een diepe voorliefde voor gregoriaanse gezangen. Ze heeft zelfs al bepaald dat er op haar eigen begrafenis geen orgel zal klinken, maar alleen stemmen die deze melodieën zingen.
Naast de partituren en de toetsen is haar toevluchtsoord in de stad elke plek vanwaar ze de Middellandse Zee kan zien. Torrent geeft toe dat de zee haar evenzeer fascineert als indruk op haar maakt, zowel op dagen dat hij rustig is als wanneer hij woest is en een beetje angst inboezemt.