De strandwachten staan op. Het is hartje zomer en terwijl duizenden mensen de stranden van Barcelona vullen, zijn de strandwachttorens leeg. De reden is de staking voor onbepaalde tijd die de strandwachten van de stad zijn begonnen om een situatie aan te klagen die volgens hen allang het dieptepunt heeft bereikt: structurele onzekerheid, institutionele verwaarlozing en een gebrek aan regulering die mensenlevens in gevaar brengt.
Het protest komt op een bijzonder kritiek moment. Deze zomer is het aantal verdrinkingen aan de Catalaanse kust enorm toegenomen. Alleen al sinds 15 juni zijn er acht mensen omgekomen op zee. Het cijfer is alarmerend en verbergt een realiteit die even duidelijk als onzichtbaar is: de veiligheid op de stranden wordt met een tang genomen. En degenen die dat zouden moeten garanderen – de strandwachten – werken al jaren onder omstandigheden die grenzen aan het surrealistische.
Waarom de strandwachten protesteren
De strandwachten klagen hun onzekerheid aan Het personeel dat belast is met de bewaking van onze stranden wijst erop dat ze al tien jaar hetzelfde betaald krijgen en dat ze werken met een minimale bezetting, tijdelijke contracten en uitputtende diensten. Dit alles terwijl ze tragedies proberen te voorkomen, noodsituaties proberen op te lossen en de rust proberen te bewaren op stranden die tot de nok toe gevuld zijn.
De ongeveer 100 badmeesters die de stranden van Barcelona bewaken zijn momenteel afhankelijk van een concessiebedrijf en wat ze eisen is simpel: een eigen arbeidsovereenkomst, fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden en naleving van overeenkomsten die al getekend zijn maar nooit zijn uitgevoerd. Na verschillende mislukte ontmoetingen met het bedrijf en de gemeenteraad was staken de enige oplossing.
Maar naast het arbeidsconflict richt het protest zich ook op iets dat dieper gaat: het totale gebrek aan regelgeving voor reddingsoperaties op zee in Catalonië. Tot op heden is er geen wettelijk kader dat criteria, protocollen of signalen in de verschillende gemeenten uniformeert. Sommige stranden hebben strandwachten, andere niet. Op sommige stranden draagt de strandwacht een rood uniform, op andere een geel. Vlaggen betekenen niet altijd hetzelfde.
Vandaag, met de staking in volle gang, zijn veel wachttorens leeg. Sommige stranden, vooral in Barceloneta, werken met minimale dienstverlening. De verbijsterde badgasten schommelen tussen woede en empathie. Want hoewel de staking mensen ongemakkelijk maakt, maakt het ook iets duidelijk dat soms vergeten wordt: het onzichtbare werk van de strandwachten is essentieel totdat het ontbreekt. En dan is het te laat.