Barcelona is geen stad met eindeloze wolkenkrabbers in Manhattan-stijl, maar er zijn plekjes die je, als je je ogen een beetje sluit, direct terugvoeren naar die verticale ambitie van eind jaren tachtig. Een van die plekken is de Calle Tarragona. Als je ooit van de Plaza España naar het station Sants hebt gelopen, heb je vast die torens opgemerkt die als glazen wachters langs de spoorlijn staan. Welnu, de familie staat op het punt uit te breiden: een nieuwe “tweelingtoren” van 20 verdiepingen is onderweg om het silhouet van de zuidelijke toegang tot de stad helemaal af te maken.
Deze nieuwe reus van staal en glas verrijst in het blok tussen de straten Tarragona, Béjar, Sant Nicolau en Consell de Cent. Het project, dat net de eerste goedkeuring heeft gekregen van de bestuurscommissie van de gemeente, stelt vastgoedontwikkelaar Núñez i Navarro in staat om een perceel van bijna 900 vierkante meter te bebouwen dat al decennia op zijn kans wachtte. Het wordt geen willekeurig gebouw, maar een constructie die visueel in dialoog treedt met de huidige Allianz-toren, waardoor dat symmetrie-effect ontstaat dat zo geliefd is in de moderne stedenbouw.
Een boulevard aangelegd door Pasqual Maragall
Het project beperkt zich niet tot één enkel blok. Het stadsvernieuwingsplan is veel ambitieuzer en beoogt orde te scheppen in een gebied van meer dan 6.000 vierkante meter dat sinds 1987 in een administratieve limbo leek te zitten. Naast de grote kantoortoren omvat het project nog twee lagere gebouwen, één van vier verdiepingen en één van zeven, die het gebied zullen flankeren. Het meest interessante voor ons, de mensen die hier op straat wonen, is dat de particuliere projectontwikkelaar ook een openbaar plein moet aanleggen dat voor iedereen toegankelijk is, en bovendien ruimte moet reserveren voor voorzieningen.
Het is onmogelijk om over de Calle Tarragona te praten zonder Pasqual Maragall te noemen. De burgemeester die Barcelona transformeerde, had een speciale voorliefde voor deze as. Na zijn verblijf in New York keerde Maragall terug met het idee dat de aankomst in Sants geen grijze steeg mocht zijn, maar een grote, monumentale boulevard die de reiziger zou verwelkomen met de waardigheid van een wereldstad.
Hoewel het nooit de Vijfde Avenue is geworden, was het ontwerp van deze torens zijn persoonlijke inzet voor een Barcelona dat omhoog keek. Met deze vierde toren komt die Olympische droom dichter bij wat Maragall voor deze straat voor ogen had: een imposante boulevard die het eerste zou zijn wat bezoekers zouden zien bij het verlaten van het station Sants.
Deze wens is niet alleen van de voormalige burgemeester van de Olympische Spelen. Toen de Vila Olímpica werd ontworpen, werd overwogen om ook de waterkant van de stad te bedekken met hoge gebouwen, in de stijl van Miami, hoewel het idee uiteindelijk werd verworpen. Maar vlakbij, in L’Hospitalet, is hetzelfde gebeurd: al jaren is het de bedoeling van het stadsbestuur dat de Gran Via de grote toegangspoort wordt voor bezoekers die vanaf het vliegveld komen, en vandaar de opkomst van grote gebouwen en iconische wolkenkrabbers, gebouwd door gerenommeerde architecten.
Voor de nieuwsgierigen of de buurtbewoners die de details onder de loep willen nemen: het plan ligt momenteel ter inzage voor het indienen van bezwaren. Als alles volgens plan verloopt en de technische rapporten groen licht blijven geven, zal de Consell Plenari de komende maanden definitief groen licht geven. Barcelona blijft veranderen en haalt projecten terug die in de tijd bevroren waren, om ons eraan te herinneren dat de toekomst van de stad soms al dertig jaar geleden in de bouwtekeningen stond geschreven.
