Een wandeling door Port Olímpic was voor veel inwoners van Barcelona nog maar een paar jaar geleden iets vreemds: middelmatige restaurants, nogal onhandige discotheken of gewoon een tussenstop om bij het strand te komen. De herinnering aan de nachten vol uitgaansleven en het door zoutnevel aangetaste beton is langzaam vervaagd en heeft plaatsgemaakt voor een veel vriendelijkere, open architectuur die vooral is ontworpen om ervoor te zorgen dat de stad niet langer met haar rug naar de kust staat. Het Balcó Gastronòmic is het middelpunt van deze puzzel, een verhoogde promenade die heeft bereikt wat onmogelijk leek: dat de lokale horeca de haven weer ziet als een culinaire topbestemming.
Deze transformatie is niet alleen een esthetische opknapbeurt, maar ook een diepgaande verandering in de filosofie van de ruimte. Volgens het stadsbestuur van Barcelona zelf en Barcelona de Serveis Municipals (B:SM) is het doel van deze nieuwe as om de blauwe economie en duurzame horeca te stimuleren, en af te stappen van de kant-en-klare menu’s voor toeristen die het gebied decennialang hebben gedomineerd. In deze context van totale vernieuwing komen twee voorstellen naar voren die het nieuwe tijdperk van de Moll de Gregal perfect omschrijven.
Nuara: grillgerechten en marktkeuken
Een van de namen die het meest opduikt in de gesprekken na de maaltijd is Nuara. Dit restaurant, gevestigd in pand 11, laat alle opsmuk achterwege en richt zich op wat echt telt als je de zee op slechts een paar meter afstand hebt: het product. Hun concept is een duidelijk statement over de marktkeuken, waar wildgevangen vis en zeevruchten niet zomaar bijgerechten zijn, maar de absolute hoofdrolspelers op een menukaart die meegaat met wat de vismarkt elke dag te bieden heeft.
Daarom word je verwelkomd door een gigantische toonbank met verse vis van de dag en een houtskoolgrill op de achtergrond, want dat zijn ook de sterren van de kaart: hele stukken vis van de grill, gecombineerd met verfijnde culinaire accenten. Wij hebben bijvoorbeeld zeeduivel met wilde asperges en truffel geproefd, echt een topgerecht.
De seizoensgebonden kroketten zijn ook een aanrader, de rijstgerechten dragen het stempel van de familie Nuri (het restaurant is een vestiging van het Balcó Gastronòmic van Ca la Nuri) en als je de inktvis met cansalada tegenkomt, moet je die zeker bestellen. Kortom, een van de beste restaurants aan de kust van Barcelona, omdat het de ruige kracht van de zee bij Barcelona combineert met de verfijning van een familie die al decennia lang vis verwerkt.
Drie Michelinsterren… boven de zee
Als we de lat wat hoger leggen en op zoek gaan naar een meer ‘auteur’-ervaring, gaat je blik onvermijdelijk naar lokaal 3, waar Eldelmar gevestigd is. Dit is niet zomaar een restaurant, het is het persoonlijke project van de gebroeders Torres in dit nieuwe maritieme ecosysteem. Sergio en Javier wilden hun gevoel voor smaak en hun techniek – die al bekroond zijn met drie Michelinsterren in hun restaurant in Les Corts – overbrengen naar een veel relaxtere setting die is bedoeld om samen van te genieten. Ze hebben de lat wat lager gelegd wat creativiteit betreft en gaan voor een meer traditionele zeekeuken.
Bij Eldelmar is de menukaart een reis door de mediterrane verbeelding, gefilterd door de haute cuisine. Je vindt er van klassieke oesters tot speelse gerechten zoals rijst uit blik, gevulde inktvis en bar-klassiekers zoals patatas bravas of Russische salade. De prijzen liggen iets hoger, maar je eet wel op een terras dat je recht boven het water laat zitten. Oh ja, trouwens, de Michelin-gids heeft het al aanbevolen.
Kresala
Barcelona heeft een klein Galicisch filiaal in de Olympische Haven. Of Baskisch. Of Catalaans. Of alle drie tegelijk. Kresala is een restaurant dat put uit de Baskische traditie van de Euskeras-visgrills, waar de vis die net is aangevoerd door de boten – die je vanaf je eigen tafel kunt zien – boven het vuur wordt bereid. Daarvoor wordt er dagelijks verse vis rechtstreeks vanuit de Galicische vismarkten aangevoerd, via een gekoeld transportsysteem dat ervoor zorgt dat de vis die gistermiddag nog op Galicische boten lag, vandaag om 12 uur ’s middags klaar is om op de houtskool van Kresala te worden bereid.
Dat noemen we nou luxe. En hoewel het zich niet zo presenteert, is Kresala precies dat: een luxe visrestaurant waar je met uitzicht op zee de producten eet die eruit komen. Misschien is de kers op de taart wel de kreeft, die gekookt, gepeld en in zijn geheel wordt geserveerd, bedekt met een salpicón waarvan de zuurheid een mooi contrast vormt met de zoetheid van het vlees. Het is een klein staaltje vakmanschap dat het restaurant bijna helemaal voor zich spreekt: verse producten, zorgvuldig gesneden stukken (Kresala heeft geen vorken, alleen tangetjes die ervoor zorgen dat elke hap een delicatesse is) en een intense zeesmaak. Het is een waar genot.
Op tafel kunnen ook zeevruchten van de dag verschijnen, zoals carneiros, cocochas op drie manieren bereid (gefrituurd, op de houtskool en pil pil) of een tataki van moll. Maar de ster komt pas op het laatst: een hele (of halve) zeebrasem op de houtskool, bereid op de manier uit San Sebastián. Precies de juiste hitte om hem te bereiden en een emulsie van zijn eigen sappen met knoflookolie, waarmee de vis op het laatst wordt overgoten. Het is de kroon op een maaltijd die, zoals we al zeiden, voor ons een ware luxe is: eten boven de zee, uitkijkend over de zee, terwijl je de zee opeet. Wat wil je nog meer van een maaltijd in de stad?
