Barcelona is een stad die, helaas, gewend is geraakt aan het werkwoord ‘sluiten’ als we het hebben over haar meest karakteristieke etablissementen. We zijn het een beetje beu om te zien hoe eeuwenoude rolluiken naar beneden gaan om nooit meer omhoog te komen, slachtoffers van een vastgoedmarkt die niets begrijpt van sentimentele herinneringen of stoofpotjes die op een zacht vuurtje worden bereid. Maar af en toe geeft het verhaal ons even rust. Er zijn plekken die zo diep geworteld zijn dat ze, zelfs als men ze probeert uit te roeien, een manier vinden om weer op te bloeien.
Een verhaal over verzet dat een tv-script waardig is
De recente geschiedenis van Can Lluís is letterlijk voer voor fictie. Na 90 jaar als huurpand in het hart van de Raval zag de familie Bermúdez zich in 2021 genoodzaakt de potten in te pakken en de deur achter zich dicht te trekken, na een uitzettingsprocedure door een roofzuchtig fonds, waarbij de eigenaren hun toevlucht namen tot bedrog en malafide praktijken. Die gebeurtenis was niet alleen een klap voor de buurt, maar werd ook de inspiratiebron voor de serie Ravalejar (HBO), geregisseerd door Pol Rodríguez, zoon van de familie die het pand decennialang runde.
Het stuk is niet alleen televisie; het is een rauw portret van de speculatie en de toeristificatie die Barcelona op zijn kop zetten, waarbij Can Lluís wordt gebruikt als de spiegel waarin het identiteitsverlies van onze straten wordt weerspiegeld. Maar vandaag heeft dat verhaal van verzet een nieuw en hoopvol hoofdstuk geschreven: het restaurant heeft zijn fornuizen weer aangestoken. Het doet dat met dezelfde ziel als altijd, hoewel met dat onzichtbare litteken van iemand die man-tegen-man heeft moeten vechten voor zijn voortbestaan.
Van het servetje van Messi tot het kookboek van Vázquez Montalbán
Als de muren van dit pand in de Calle de la Cera konden praten, zouden ze ons anekdotes vertellen die al deel uitmaken van de mythologie van de stad. Er wordt gezegd dat aan deze tafels, tussen de gangen door, een deel van de moderne geschiedenis van Barça is ontstaan, aangezien dit een van de plekken was waar de entourage van Messi zich in die tijd bevond, ten tijde van het beroemde contract op een servetje. Maar afgezien van het voetbal was Can Lluís de tempel van Manuel Vázquez Montalbán. De schrijver, een groot ambassadeur van de Raval, vond hier de “echte” Catalaanse keuken, die geen kunstgrepen nodig heeft om te ontroeren.
In deze nieuwe fase blijft de kaart een eerbetoon aan de keuken zonder trucjes of kunstgrepen. De gestoofde slakken staan weer in de schijnwerpers en delen de tafel met pareltjes voor fijnproevers, zoals gegratineerde garotas (zee-egels). Ook de legendarische huisgemaakte kabeljauwbeignets en de onberispelijke gepaneerde geitenribbetjes ontbreken niet.
Nu gaan zitten om te genieten van hun legendarische cap i pota of hun traditionele cannelloni is , in zekere zin, een daad van gastronomische soevereiniteit. Het is waar dat het restaurant onderweg een deel van zijn fysieke geschiedenis heeft verloren, maar de essentie blijft intact. Zolang de Raval keukens als die van Can Lluís in leven houdt, heeft het authentieke Barcelona nog een kans.
