Soms doet Barcelona alsof het een andere stad is. Dat gebeurt als je verdwaalt in de steegjes van Gràcia en denkt dat je in een dorp bent, of als je door de Eixample loopt en de statige sfeer je aan Parijs doet denken. Maar als je je rechtstreeks naar het hart van Lima wilt teleporteren zonder langs de paspoortcontrole van El Prat te gaan, hoef je alleen maar naar een heel specifiek deel van de Borne te gaan dat tot nu toe meer middeleeuws dan Peruaans was: de omgeving van de Plaça de Sant Pere.
In slechts een paar aangrenzende straten, waar de Born overgaat in de middeleeuwse geschiedenis van Sant Pere Més Alt, heeft het asfalt van Barcelona zich overgegeven aan de pisco sour en de leche de tigre. Dit is geen overdrijving van een hongerige redacteur; het is een statistische engastronomische realiteit. In dit magische hoekje vind je maar liefst zes Peruaanse restaurants, cevicherías en zelfs cocktailbars diegespecialiseerd zijn in pisco. Zij hebben deze plek omgetoverd tot het echte epicentrum van de Peruaanse keuken in de stad, en doen qua authenticiteit niet onder voor welke kraam dan ook op de Mercado Central in Lima.
Plaça Sant Pere: het plein met de drie Peruaanse restaurants
Het fascinerende aan deze buurt is niet alleen de hoeveelheid, maar ook de verscheidenheid aan zaken die deur aan deur naast elkaar bestaan. Hier is geen sprake van felle concurrentie, maar van een soort ecosysteem waarin elke zaak zijn eigen vaste klantenkring heeft. Het epicentrum van deze “tsunami uit Lima” is de Plaça de Sant Pere zelf, waar je Candela tegenkomt, een restaurant waar verfijnde Peruaanse gerechten worden bereid, met klassieke recepten maar bereidingen die een nieuwe draai geven aan de traditionele keuken.
Letterlijk in het pand ernaast vind je de Cevichería Nikkei, een concept dat de kleine cevicherías op de markten van Lima wil nabootsen, waar op een paar vierkante meter vis wordt schoongemaakt en limoenen worden geperst om
Je hoeft niet veel verder te lopen om de route te vervolgen. Op hetzelfde plein vind je ook Los Bachiche, een plekje dat de Peruaanse keuken in de schijnwerpers zet met een knipoog naar de Italiaanse invloed, een van de vele varianten van de creoolse keuken die is ontstaan door immigratie, in dit geval Italiaanse, naar Peru. De verse pasta a la huancaína of de milanesa met groene tagliatelle (gemaakt met huacatay, die Peruaanse oregano) zijn het beste wat je daar kunt bestellen (afgezien van hun lunchmenu, dat in deze buurt vrijwel onverslaanbaar is).
Maar daar houdt het niet op bij het plein. Als je de Carrer de Sant Pere Més Alt inloopt, kom je bij Pisco Punch, dat, zoals de naam al zegt, dé plek is waar de nationale cocktail van Peru de hoofdrol speelt , perfect om voor of na het eten wat te knabbelen. Bestel natuurlijk hun pisco sour en, als je echt slim wilt zijn, vraag dan om de chilcano, de gin-tonic op basis van pisco die de Peruanen dagelijks (of nachtelijk) drinken in Lima.
Om deze tocht af te sluiten, nog twee stops die bevestigen dat de route echt bestaat. Enerzijds Sr. Ceviche, een charmant hoekje in de Trafalgarstraat waar de eigenaar, een Ecuadoraan, heeft besloten alle ceviches van Latijns-Amerika, van Mexico tot Peru, samen te brengen in een werkelijk verfijnde Latijns-Amerikaanse keuken, met een chef die al jaren in het restaurant het aanbod verfijnt en waar geen leugens worden verteld.
Uiteraard zijn er ceviches uit verschillende landen (Mexico, Peru, Colombia…), met variaties in het eiwit (vis, octopus…) en de bijgerechten (maïs, chili, avocado’s…). Maar het echte talent zit in de voorgerechten: Ecuadoraanse encocados, een heerlijke causa limeña, goed gebakken plantains en perfect samengestelde taco’s. We zijn meestal geen fan van fusion, omdat het lastig is om één keuken zo goed onder de knie te krijgen dat je er meerdere tegelijk kunt maken, maar Sr. Ceviche beviel ons echt heel goed. Stevige en smaakvolle gerechten, gerechten die altijd goed zijn en dat vrolijke gevoel op je smaakpapillen wanneer limoen, koriander, kaas en chilipepers je gehemelte hebben geraakt en het nog een tijdje na de maaltijd laten trillen.
In de andere richting ligt Costa Pacífico. Om er te komen moet je naar de Plaça Sant Agustí Vell gaan, een van de mooiste pleinen van de wijk, waar deze Mexicaanse cevichería zich verschuilt, die al jaren aguachiles en micheladas serveert om de avonden in de Born om te toveren tot een kleine Caribische fantasie.
En hoewel ceviche de koning is, heeft dit microuniversum veel meer te bieden. Op deze 100 meter vind je alles, van de malsste anticucho tot arroz chaufa met dat rokerige wok-tintje dat thuis moeilijk na te maken is, of een causa limeña die je ziel verwarmt. En natuurlijk het drankje. Geen bezoek aan deze buurt is de moeite waard als het niet eindigt met een Inca Kola (dat gele frisdrankje dat naar kauwgom en nostalgie smaakt) of een goed geschudde pisco die je zin geeft om dezelfde straten nog eens te verkennen, maar dan in slow motion.
