Je hebt er vast ook wel een herinnering aan. Misschien was het dat T-shirt van een rockband dat je nergens anders kon vinden, de eerste piercing die je stiekem liet zetten zonder dat je ouders het wisten, of die eindeloze middagen in Bar Jardí, omringd door planten en een dikke rookwolk die vandaag de dag ondenkbaar zou zijn. Als je het hebt over de “Camello”, de legendarische markt van Portaferrissa, dan heb je het over een Barcelona dat niet meer bestaat, een stad van steegjes, urban tribes en figuren die excentriciteit hoog in het vaandel hadden staan.
Hoewel de zaak al vier jaar geleden zijn deuren sloot en een moeilijk te vullen leegte achterliet in het hart van de Gotische wijk, weigert zijn geschiedenis in de vergetelheid te raken. En niet alleen vanwege de nostalgie van degenen die door de labyrintische gangen hebben gelopen, maar ook omdateen groep jonge filmmakers zich nu ten doel heeft gesteld om de bedenker, Artur Mijangos, en het meest iconische onderdeel van dat ecosysteemuit de vergetelheid te halen : de figuur van de kamelenhandelaar die de ingang bewaakte.
Een toast op de man die de stad kleedde
Het zaadje voor dit project, met de charismatische naam ‘Petons al Cul’ (Kusjes op de kont), is ontstaan uit een onwaarschijnlijke vriendschap. Joan en Víctor, twee vrienden die net de dertig gepasseerd zijn, werden de belangrijkste steunpilaren van Artur, die nu teruggetrokken leeft in zijn flat in Castelldefels. Tussen TikTok-video’s en wandelingen met zijn hond Bruc door, bevindt degene die ooit een van de meest visionaire ondernemers was in het ruige Barcelona van de jaren ’70 en ’80 zich nu in een veel precairdere realiteit.
Artur was geen doorsnee ondernemer. Vanaf het moment dat hij op zijn zeventiende Blue Jeans opende tot de oprichting van de Mercadillo de Balmes en uiteindelijk de tempel van Portaferrissa, was zijn drijfveer altijd het doorbreken van de normen. De documentaire gaat precies daarover: het contrast laten zien tussen dat verleden van overweldigend succes en een heden dat wordt gekenmerkt door de eenzaamheid van iemand die zag hoe zijn wereld verdween door de opmars van de grote internationale ketens.
Op zoek naar de verloren bult
Het keerpunt in dit verhaal vindt plaats op het scherm van een mobieltje. Joan en Víctor ontdekten een video waarin te zien was hoe de mythische figuur van de kamelenhandelaar, die boven de zaak troonde, met touwen langs een gevel omhoog werd gehesen. Die symbolische ‘ontvoering’ van het embleem van de markt was de aanleiding om een filmproject te starten dat tegelijkertijd een onderzoek en een eerbetoon is. Het doel is duidelijk: het erfgoed terugwinnen van een plek die een toevluchtsoord was voor punkers, mods en iedereen die niet in het gevestigde plaatje paste.
Het project bevindt zich momenteel in volle productie en er is een crowdfundingcampagne gestart op Verkami om het te kunnen afronden. Met een budget dat bedoeld is om de technische en postproductiekosten te dekken, hoopt het team in 2026 een film uit te brengen die niet alleen over Artur gaat, maar ons ook dwingt ons af te vragen waarom er in het huidige Barcelona geen plek meer is voor projecten met zo’n sterke identiteit en zo weinig filter. Het is, kortom, een laatste schreeuw van verzet van die stad die altijd afscheid nam met bijtende humor en een “petons al cul”.
