Het debat over de uitbreiding van de luchthaven El Prat is op zijn hoogtepunt. Voorstellen voor een langere start- en landingsbaan liggen op tafel en er wordt intensief gediscussieerd over de gevolgen voor het natuurgebied La Ricarda. Maar wat als het grootste probleem is dat ze van plan zijn om te bouwen, letterlijk, op land dat onder water zal komen te staan?
Dit is geen hypothese die in de lucht wordt gegooid, maar de waarschuwing die de onderzoeker en schrijver Joan Buades op tafel heeft gelegd in zijn Substack, Llàntia de Foc. In een zeer compleet en tot nadenken stemmend artikel brengt Buades de waarschuwingen van een nieuwe 3D-simulator samen met een rapport over kritieke infrastructuren die alle rode lampjes hebben laten branden.
En laten we eerlijk zijn, het vliegveld ligt waar het ligt: midden in de delta van de Llobregat, een op de zee gewonnen stuk land dat per definitie tot de kwetsbare gebieden behoort. En de mogelijke nieuwe landingsbaan is daar geprojecteerd.
Een “Google Maps” van de klimatologische toekomst
De tool die meer dan één wenkbrauw doet fronsen, en die Buades uitlicht, heet “Sea Level Rise 3D Map”. Het is een soort Google Maps van de klimaatapocalyps, gemaakt door ingenieur Akihiko Kusanagi, waarmee we op een zeer grafische manier kunnen visualiseren wat er zou gebeuren als de zeespiegel stijgt.
Het resultaat is angstaanjagend. Bij een stijging van slechts een halve meter (een scenario dat veel wetenschappers deze eeuw aannemelijk achten) zouden grote delen van de luchthaven al in gevaar komen. Als de simulatie wordt ingesteld op één meter, zouden de start- en landingsbanen en een groot deel van de terminals van Josep Tarradellas, laten we zeggen, aan een nogal verontrustende strandrand liggen. Of direct onder water.
En niet om profetisch te zijn, maar de experts van Medecc (het netwerk van mediterrane experts op het gebied van klimaatverandering) hebben al gewaarschuwd: de Middellandse Zee warmt 20% sneller op dan het gemiddelde voor de planeet.
Het rapport wijst El Prat aan als een “zwarte vlek”.
Alsof een 3D-simulatie nog niet genoeg is, vestigt het artikel in Llantia de Foc ook de aandacht op een recent rapport van het Observatorium voor Duurzaamheid (OS). In de analyse van de kritieke infrastructuur in Spanje met een overstromingsrisico komt Catalonië er niet erg goed vanaf: we hebben 868 belangrijke voorzieningen in gebieden die vatbaar zijn voor overstromingen.
En ja, je raadt het al: het vliegveld van El Prat is er één van, specifiek aangemerkt als een “zwarte vlek” met een hoog risico. Het rapport houdt niet alleen rekening met de langzame stijging van de zeespiegel, maar ook met het gevaar van overstromingen door stortregens (de beroemde DANA’s). Herinnert iemand zich nog wat er op 4 november vorig jaar gebeurde? Nou, dat was het.
De merkwaardige tegenstrijdigheid van de officiële kaarten
Hier komt het meest merkwaardige. Als je, met de vlieg achter het oor, naar de officiële overstromingskaarten van de Agència Catalana de l’Aigua (ACA) gaat kijken, zien de dingen er anders uit.
Op de ACA viewer, die de risicozones aangeeft, lijken de start- en landingsbanen en terminals van het vliegveld net buiten de meest waarschijnlijke gevarenzone te liggen (de terugkeerperiode van 100 jaar), hoewel ze er wel door omgeven zijn en getroffen worden door minder waarschijnlijke scenario’s (500 jaar).
Dit roept een interessant debat op: vertrouwen we op de huidige kaarten, die gebaseerd zijn op historische gegevens, of op de nieuwe projecties die een riskantere klimaattoekomst simuleren? Het debat is een no-brainer en brengt ons terug bij af. De vraag die velen zich stellen is een logische: heeft het zin om miljarden te investeren in de uitbreiding van infrastructuur die zich volgens deze waarschuwingen in zo’n kwetsbaar gebied bevindt?
Misschien ben je geïnteresseerd in: Badalona, L’Hospitalet…. de 300 gemeenten zonder overstromingsplan: controleer het jouwe.