Bij Barcelona Secreta zijn we niet jaloers op veel dingen in Madrid, maar er is één ding dat ons soms wel raakt: de trots en de verdediging van hun eetcultuur. Het is geen geheim dat het daar makkelijker is om authentieke bars te vinden dan hier en dat ze daar in de winter volop glazen cocido hebben om je handen te warmen , terwijl wij hier nog steeds vechten om ervoor te zorgen dat de escudella niet achterblijft bij de ramen. Maar het lijkt erop dat daar verandering in komt.
Midden in het Quadrat d’Or van de Eixample, waar de wijk bij zijn ontstaan sterk werd, is Veracruz herboren, een Galicische bar die hetzelfde is gebleven, maar die Gerard Sans, Marcos Costa en Grey Mora hebben omgetoverd tot een echt eetcafé, waar het eten betaalbaar is, waar het dagmenu “clar i català” is en waar zelfs de tv altijd aanstaat om het nieuws te laten zien aan de gasten die langskomen. Oh, en waar je nog iets anders kunt vinden: een pan met escudella die hopelijk het hele jaar door op het vuur blijft staan.
De eeuwige escudella
De mythe van de eeuwige soep bestaat: die bouillon die je eindeloos kunt blijven eten en die volgens zeggen in veel tijden gebruikelijk was, toen het nog niet zo makkelijk was om een vuur aan te steken en er niet zoveel verschillende soorten voedsel waren om elke dag een nieuwe soep te maken. Die van Veracruz is niet helemaal zo (Gerard haalt hem er om de twee of drie dagen af en begint opnieuw), maar het idee is hetzelfde: altijd een kom Catalaanse soep op tafel hebben staan.
Een royaal gerecht: € 10,50 per pan (goed voor twee personen), dat dient als voorgerecht voor een kaart zonder menu maar met een dagschotel, altijd met recepten uit de “radicale traditionele Catalaanse keuken”, aldus Gerard. Radicaal betekent hier niet dat het om een uitvinding gaat, maar juist dat het radicaal traditioneel is: linzen, fricandó, butifarra amb mongetes endijous, en natuurlijk rijst.
De ingrediënten zijn goed geselecteerd: ik wou dat iedereen met Gerard kon praten zoals wij, zodat hij de eerlijkheid van zijn voorraadkast kon overbrengen: eieren uit Calaf, gevogelte uit Torre d’Erbull, vlees uit Cal Tomàs of slachtafval van Menuts Rosa, van de Mercat de la Boqueria. De rest komt uit de Mercat de la Concepció.
De eieren voor de tortilla de butifarra del perol i mongetes (zoals gezegd, radicaal traditioneel). Het gevogelte voor een kipkroket die samen met die van zeeduivel en garnalen een must is. Het vlees voor de genoemde escudella en de ingewanden voor de cap i pota, die hier ook wordt gerespecteerd (hoewel hij met pens wordt geserveerd). En van de viswinkel van La Concepció, de ingrediënten voor de andere stoofpot, de Sarsuela, hun meest opzichtige gerecht (hoewel voor ons het minst noodzakelijke). Goed gecombineerd, voor minder dan 20 euro ben je klaar en goed gegeten.
De openingstijden van Veracruz zijn ook een statement. Het restaurant is doordeweeks non-stop geopend van 9.00 tot 16.00 uur en richt zich op het dagritme van de buurt, waarbij het lange diners vermijdt en zich concentreert op het dagmenu en snelle maar hartverwarmende gerechten. Het is de dagelijkse keuken, die de buurtbewoners en werknemers voedt die op zoek zijn naar meer dan een broodje van een keten en die hier een toevluchtsoord vinden voor radicale Catalaanse gerechten, waarvan we zouden willen dat ze vaker en minder radicaal waren in de stad.
Misschien vind je dit ook leuk: Restaurants met authentieke gerechten uit Barcelona en Catalonië